“หนึ่งร้อยเจ็ดสิบเก้าวัน ก่อนฉันตาย”
posted on 29 Jun 2008 21:01 by pearwow in article
ฉันเคยนึกอิจฉาคุณแก้ว ผู้หญิงที่ติดเชื้อเอชไอวีจากการมีเพศสัมพันธ์เพียงครั้งเดียว แล้วเธอยังมีกำลังใจในการดำรงชีวิตและเขียนหนังสือชื่อ "แก้วไดอารี่" เป็นกำลังใจให้คนอื่นอีกมากมาย สิ่งที่ฉันอิจฉาไม่ใช่กำลังใจอันแข็งแกร่งที่คุณแก้วมี แต่เป็นการรู้ล่วงหน้าว่าเรายังมีชีวิตอยู่บนโลกนี้ได้อีกกี่วัน เราจะได้จัดการกับเวลาที่มีอยู่ได้อย่างไม่ประมาท ทุกวันนี้มนุษย์เรามีชีวิตอยู่ด้วยความประมาท สาเหตุหนึ่งที่ทำให้เราเป็นเช่นนั้นเพราะเราคิดว่า เรามีเวลาเหลือเฟือจนเราใช้มันอย่างฟุ่มเฟือย
ฉันกลับรู้สึกโชคดีหากมีคนมาพยากรณ์วันสุดท้ายในชีวิตให้ ฉันจะได้จัดการกับสิ่งเดียวที่ฉันเป็นเจ้าของมันอย่างแท้จริง คือ ชีวิตของฉัน
สิ่งแรกที่ฉันจะทำในแผนการดำเนินชีวิตอีกหกเดือนที่ฉันมี คือฉันต้องระงับภาระและพันธะของสังคมที่เกี่ยวพันตัวฉันอยู่ นั่นก็คือ หน้าที่การงานและการเรียน เพื่อให้ฉันได้กลับมาใช้ชีวิตเพื่อตัวฉันเองให้มากที่สุด อีกสิ่งหนึ่งที่สำคัญไม่แพ้กันและควรเป็นสิ่งแรกที่ควรทำคือ การระงับจิตใจให้ยอมรับว่าในชีวิตฉันเหลือเพียงหกเดือนแล้วจริงๆ หากมสามารถควบคุมจิตใจได้ แผนที่วางเอาไว้อาจจะล้มไม่เป็นท่า
เมื่อฉันหยุดพันธะทางสังคมได้แล้ว ฉันก็จะเริ่มใช้ชีวิตที่ชาวบ้านชาวช่องให้คำจำกัดความว่า "เสเพล" กิน เที่ยว เล่น เต้นระบำ ไปกับความรื่นรมย์ของสังคมเมืองแวดล้อมด้วยเพื่อนที่รัก ฉันให้เวลากับสภาพคนกรุงสามสิบวัน โดยในแต่ละวันฉันจะไม่ลืมจดบันทึกเรื่องราว ความนึกคิดและการมองโลกในแต่ละวันเอาไว้
เริ่มต้นวันที่สามสิบเอ็ด การใช้ชีวิตคนกรุงสุดโต่งสิ้นสุดลงพร้อมกับการเริ่มต้นของนักเดินทางขึ้นเหนือและเดินทางลงใต้ ขอสงวนไม่ไปภาคอิสาน ตะวันออก และตะวันตก เนื่องจากในช่วงเวลานั้นควรจะตรงกับเวลาปลายฝนหนาวพอดี เป็นเวลาที่น่าเที่ยวที่สุด เวลาหกสิบวันเป็นเวลาที่ฉันจะเดินทางเพื่อยู่กับตัวเอง เพื่อพูดคุยกับตัวเองและรู้จักตัวเอง เพื่อชดเชยเวลาที่ผ่านมาที่เรามักอยู่เพื่อผู้อื่น พูดคุยกับผู้อื่นมากมาย และให้รางวัลตัวเองด้วยการพาตัวเองไปยังที่ๆอยากไปให้หมดความอยาก
อีกเก้าสิบวัน ฉันจะให้เวลาอยู่กับครอบครัวและคนที่รักเพื่อนให้ตัวฉันได้เป็นประโยชน์กับคนที่ฉันรักและรักฉันบ้าง หลังจากที่ใช้เวลาเก้าสิบวันแรกไปกับการปรนเปรอตัวเองอย่างที่สุดแล้ว และจะไม่ลืมที่จะบันทึกชีวิตทุกๆวันลงในสมุด เพื่อวันที่หนึ่งร้อยแปดสิบแปด วันที่ฉันอ่านหนังสือทุกเล่มที่ตั้งใจไว้จบลง วันนั้นฉันกำลังพลิกสมุดบันทึกเล่มคุ้นตาพลิกขึ้นอ่าน"ความเป็นฉัน" เมื่อหนึ่งร้อยเก้าสิบเก้าวันก่อน จนถึง"เมื่อวาน" และหากมีเวลาพอ ฉันจะลงมือบันทึก "วันที่หนึ่งร้อยแปดสิบ"ด้วยมือของฉันเอง
edit @ 29 Jun 2008 21:04:13 by pearwow
ความตาย คือ ฉากสุดท้ายที่น่าตื่นเต้นที่สุดในชีวิต (อันน่าเบื่อ) ของมนุษย์ เพราะฉะนั้น คงเป็นการเสียมารยาทอย่างยิ่ง ที่จะเปิดเผยตอนจบของหนังสือหรือหนังเรื่องดังกล่าว
จึงเรียนมาเพื่อทราบ
#1 By stillness-in-time on 2008-06-30 10:10