funky friday*

บางคนว่า เรื่องของเราเกิดขึ้น"เร็วเกินไป"
หลายครั้งฉันเห็นด้วย เหมือนเรื่องของเราเพิ่งเกิดขึ้นไม่นานมานี้จริง ๆ

บางครั้ง มันก็"แช่มช้า เนิ่นนาน" จนเหมือนมันจะสงบนิ่งอยู่อย่างนั้น หรืออาจจะแทบจางหายไป

แทบจางหายไป...

หลายครั้งที่ฉันก็เกือบๆลืมมันไป เหมือนว่ามันเกิดขึ้นมานาน


ก่อนเรื่องราวทุกอย่างจะเกิดขึ้น...
ฉันตั้งคำถาม
"นี่เราสองคนเหงาเกินไปรึเปล่า"
"เรา"ถึงได้รู้สึก รุนแรง และรวดเร็ว..อย่างที่เป็นอยู่
มันคือความจริง?
 

หรือ

สิ่งที่"ฉัน"และ "คุณ" เห็นและเป็นอยู่ คือ "เรา"
สื่งที่"เรา"ต่างเป็นและเห็นกันมา...ซึมซาบอยู่อย่างนั้น...เนิ่นนาน

บางครั้ง เหมือนฉันกำลังนั่งดูละครเวทีอยู่เรื่องหนึ่ง ที่ตัวแสดงตัวหนึ่งยังคงเจื้อยแจ้วบทของมัน
แต่ฉันไม่ได้ฟังมัน
หากแต่ คิด

ฉันเป็นเพียงคนดู

คาดเดาตอนจบของละครเรื่องนี้

และคาดเดาความเป็นไปของตัวละครอีกตัวที่คล้ายเป็นผู้ฟังที่ซื่อสัตย์

จะจบอย่างไร ฉันทำได้เพียงคิด...และเฝ้าดู

หากละครเรื่องนี้มีตอนจบ

คงเป็นละครที่แสนเศร้า