funky friday*

yesterday night, we argued. 

one tried to talk
another tried to leave

one tried to be rational
another said it's emotinal

one tried to ask
another avoided to answer

one...silent
another...silent
 
we hung up silently
"sorry i just cannot do it" i thought to myself

our being individual hurt us

feeling raises, expectation raises
or shouldn't i expect, for self-defense?

decide  decide  decide
decide  decide  decide
decide  decide  decide
staring in the dark
decide  decide  decide
decide  decide  decide
decide  decide  decide

days without you should be okay, if it stops this soon.
i will be okay.
and we will be okay......


this morning, you called.
i know what you mean in your voice
just your ordinary tells me everything is okay
your voice tells me...we gonna be okay

we gonna be okay... :)

this evening, we met
a skywalk is so far without you
so short a time, so little we are together


but,
touching tells
eyes tell
kisses tell

still, we are okay   :)

edit @ 14 May 2008 22:50:27 by pearwow

นับถอยหลัง ความเปลี่ยนแปลงสองเปลี่ยนกำลังจะเกิดขึ้น 
แอบหวั่นใจ
จะรับมือไหวมั๊ย


พักยก อาศัยชีวิตแบบไม่รีบร้อนมาสักพัก
ถึงเวลา
หมุน หมุน หมุน
อีกครั้ง

วันที่อากาศไม่เป็นใจ
เมฆตั้งเค้า ทะมึนครึ้ม

สยามสแควร์
บอลนัดสำคัญ
สายตาผู้คนมากมาย
โทรทัศน์จอยักษ์

เสียงกระซิบของคุณ
สัมผัสของคุณ
ความอบอุ่น

ความรู้สึกที่สอดคล้อง
สถานที่ขัดแย้ง
...คือส่วนประกอบของช่วงเวลา

เสียงกระซิบที่ก้องดัง
สายตาและใบหน้า ไม่กล้าจับจ้องเจ้าของเสียง
ริมฝีปากที่บดแน่นเข้าหากัน
แต่มุมปากไม่เชื่อฟัง รั้งแต่จะเชิดขึ้นไป 
หัวใจที่เต้นระรัว
ผีเสื้อกระพือปีกอยู่ทั่วท้อง

23 

นาฬิกาหมูสีชมพู

MS. Sasa

หวัดที่จู่โจม

เค้ก+ไอติม ที่ไม่ได้กิน

เป็นปีที่ประหลาดจิงๆ..

24

สุขสันต์วันเกิดค่ะ

...ที่ช้าไปเพียงเสี้ยววิ

หลับใหล

หลับใหล

สดใส

สดใส

 สดใส

ผูกโบแล้ว

มารับไปสักที

edit @ 24 Apr 2008 09:45:58 by pearwow

บางคนว่า เรื่องของเราเกิดขึ้น"เร็วเกินไป"
หลายครั้งฉันเห็นด้วย เหมือนเรื่องของเราเพิ่งเกิดขึ้นไม่นานมานี้จริง ๆ

บางครั้ง มันก็"แช่มช้า เนิ่นนาน" จนเหมือนมันจะสงบนิ่งอยู่อย่างนั้น หรืออาจจะแทบจางหายไป

แทบจางหายไป...

หลายครั้งที่ฉันก็เกือบๆลืมมันไป เหมือนว่ามันเกิดขึ้นมานาน


ก่อนเรื่องราวทุกอย่างจะเกิดขึ้น...
ฉันตั้งคำถาม
"นี่เราสองคนเหงาเกินไปรึเปล่า"
"เรา"ถึงได้รู้สึก รุนแรง และรวดเร็ว..อย่างที่เป็นอยู่
มันคือความจริง?
 

หรือ

สิ่งที่"ฉัน"และ "คุณ" เห็นและเป็นอยู่ คือ "เรา"
สื่งที่"เรา"ต่างเป็นและเห็นกันมา...ซึมซาบอยู่อย่างนั้น...เนิ่นนาน

บางครั้ง เหมือนฉันกำลังนั่งดูละครเวทีอยู่เรื่องหนึ่ง ที่ตัวแสดงตัวหนึ่งยังคงเจื้อยแจ้วบทของมัน
แต่ฉันไม่ได้ฟังมัน
หากแต่ คิด

ฉันเป็นเพียงคนดู

คาดเดาตอนจบของละครเรื่องนี้

และคาดเดาความเป็นไปของตัวละครอีกตัวที่คล้ายเป็นผู้ฟังที่ซื่อสัตย์

จะจบอย่างไร ฉันทำได้เพียงคิด...และเฝ้าดู

หากละครเรื่องนี้มีตอนจบ

คงเป็นละครที่แสนเศร้า