posted on 14 May 2008 21:48 by pearwow
yesterday night, we argued.
one tried to talk
another tried to leave
one tried to be rational
another said it's emotinal
one tried to ask
another avoided to answer
one...silent
another...silent
we hung up silently
"sorry i just cannot do it" i thought to myself
our being individual hurt us
feeling raises, expectation raises
or shouldn't i expect, for self-defense?
decide decide decide
decide decide decide
decide decide decide
staring in the dark
decide decide decide
decide decide decide
decide decide decide
days without you should be okay, if it stops this soon.
i will be okay.
and we will be okay......
this morning, you called.
i know what you mean in your voice
just your ordinary tells me everything is okay
your voice tells me...we gonna be okay
we gonna be okay... :)
this evening, we met
a skywalk is so far without you
so short a time, so little we are together
but,
touching tells
eyes tell
kisses tell
still, we are okay :)
edit @ 14 May 2008 22:50:27 by pearwow
posted on 01 May 2008 18:12 by pearwow
นับถอยหลัง ความเปลี่ยนแปลงสองเปลี่ยนกำลังจะเกิดขึ้น
แอบหวั่นใจ
จะรับมือไหวมั๊ย
พักยก อาศัยชีวิตแบบไม่รีบร้อนมาสักพัก
ถึงเวลา
หมุน หมุน หมุน
อีกครั้ง
หมุน หมุน หมุน
posted on 27 Apr 2008 21:07 by pearwow
วันที่อากาศไม่เป็นใจ
เมฆตั้งเค้า ทะมึนครึ้ม
สยามสแควร์
บอลนัดสำคัญ
สายตาผู้คนมากมาย
โทรทัศน์จอยักษ์
เสียงกระซิบของคุณ
สัมผัสของคุณ
ความอบอุ่น
ความรู้สึกที่สอดคล้อง
สถานที่ขัดแย้ง
...คือส่วนประกอบของช่วงเวลา
เสียงกระซิบที่ก้องดัง
สายตาและใบหน้า ไม่กล้าจับจ้องเจ้าของเสียง
ริมฝีปากที่บดแน่นเข้าหากัน
แต่มุมปากไม่เชื่อฟัง รั้งแต่จะเชิดขึ้นไป
หัวใจที่เต้นระรัว
ผีเสื้อกระพือปีกอยู่ทั่วท้อง
ทุกๆวันยังเหมือนวันแรก...ของเรา
5 เดือนกับอีก 1 วัน
posted on 24 Apr 2008 09:41 by pearwow
23
นาฬิกาหมูสีชมพู
MS. Sasa
หวัดที่จู่โจม
เค้ก+ไอติม ที่ไม่ได้กิน
เป็นปีที่ประหลาดจิงๆ..
24
สุขสันต์วันเกิดค่ะ
...ที่ช้าไปเพียงเสี้ยววิ
หลับใหล
หลับใหล
สดใส
สดใส
สดใส
ผูกโบแล้ว
มารับไปสักที
edit @ 24 Apr 2008 09:45:58 by pearwow
posted on 18 Apr 2008 21:49 by pearwow
บางคนว่า เรื่องของเราเกิดขึ้น"เร็วเกินไป"
หลายครั้งฉันเห็นด้วย เหมือนเรื่องของเราเพิ่งเกิดขึ้นไม่นานมานี้จริง ๆ
บางครั้ง มันก็"แช่มช้า เนิ่นนาน" จนเหมือนมันจะสงบนิ่งอยู่อย่างนั้น หรืออาจจะแทบจางหายไป
แทบจางหายไป...
หลายครั้งที่ฉันก็เกือบๆลืมมันไป เหมือนว่ามันเกิดขึ้นมานาน
ก่อนเรื่องราวทุกอย่างจะเกิดขึ้น...
ฉันตั้งคำถาม
"นี่เราสองคนเหงาเกินไปรึเปล่า"
"เรา"ถึงได้รู้สึก รุนแรง และรวดเร็ว..อย่างที่เป็นอยู่
มันคือความจริง?
หรือ
สิ่งที่"ฉัน"และ "คุณ" เห็นและเป็นอยู่ คือ "เรา"
สื่งที่"เรา"ต่างเป็นและเห็นกันมา...ซึมซาบอยู่อย่างนั้น...เนิ่นนาน
...
....
...
......
...
..
บางครั้ง เหมือนฉันกำลังนั่งดูละครเวทีอยู่เรื่องหนึ่ง ที่ตัวแสดงตัวหนึ่งยังคงเจื้อยแจ้วบทของมัน
แต่ฉันไม่ได้ฟังมัน
หากแต่ คิด
ฉันเป็นเพียงคนดู
คาดเดาตอนจบของละครเรื่องนี้
และคาดเดาความเป็นไปของตัวละครอีกตัวที่คล้ายเป็นผู้ฟังที่ซื่อสัตย์
จะจบอย่างไร ฉันทำได้เพียงคิด...และเฝ้าดู
หากละครเรื่องนี้มีตอนจบ
คงเป็นละครที่แสนเศร้า
แสนเศร้า
ความเศร้ามักจับใจ...เสมอ